Sandviç, 40’lı yaşlarımda zihnimi meşgul eden kişisel bir duygudan doğdu.

Kırk yaşımı geçtiğimde kendimi ilginç bir eşikte buldum. Bir yanda dünyaya gelen ve büyüyen çocuklarım, diğer yanda yaşlanan ve büyük hastalıklar atlatan anne-babam vardı. Hayatımın ilk döneminde ebeveynlerim bana bakmıştı. Şimdi ise aynı anda hem çocuklarıma hem de ebeveynlerime bakmaya çalışıyorum.

Dünyada milyonlarca insanın yaşadığı bu durumun bir adı olduğunu daha sonra öğrendim: “Sandviç Kuşağı.”

Ancak beni etkileyen şey sosyolojik tanımın kendisi değil, bu durumun yarattığı görünmez duygusal yük oldu. İnsan bir yandan çocuklarının geleceğini kurmaya çalışırken diğer yandan anne-babasının geçmişini kaybetmeye başladığını izliyor. Bir yandan hayatın başlangıcına tanıklık ederken diğer yandan sonuna yaklaşıyor. Aynı anda hem ebeveyn hem de evlat olmanın yarattığı bu duygu, bana göre çağımızın en evrensel ve en az konuşulan hikayelerinden biri.

Filmin çıkış noktası bu kişisel deneyim olsa da, anlatmak istediğim şey yalnızca benim hikayem değil. Çocuk sahibi olmuş, anne-babasının yaşlandığını görmüş ya da sevdiği birini kaybetme korkusuyla yüzleşmiş herkesin kendinden bir parça bulabileceği evrensel bir hikaye anlatmak istiyorum.

Bu nedenle Sandviç’i yalnızca bir aile dramı olarak değil, zaman üzerine bir film olarak tasarladım.

Mert’in kendi hayatının farklı dönemleri arasında yaptığı yolculuk, aslında hepimizin yaşadığı görünmez bir gerçeğin metaforu. Hepimiz aynı anda geçmişimizin çocukları, bugünümüzün yetişkinleri ve geleceğimizin yaşlılarıyız. Filmdeki zaman yolculuğu fikri bilimkurguya değil, bu duygusal gerçeğe hizmet ediyor.

Filmin merkezindeki diğer tema ise kuşaklar boyunca aktarılan sessizlik.

Mert’in bebekliği konuşamaz. Yaşlılığı konuşamaz. Annesi hafızasını kaybettikçe kendini ifade etmekte zorlanır. Oğlu henüz kelimelere sahip değildir. Ve aslında bugünkü Mert de hayatındaki insanlara söylemesi gereken şeyleri söyleyememektedir.

Film boyunca araştırmak istediğim temel soru şu:
Bir aileyi birbirine bağlayan şey gerçekten konuşulanlar mı, yoksa hiç söylenemeyenler mi?

Yönetmen olarak amacım, bu hikayeyi fantastik yapısına rağmen son derece gerçek ve insani bir zeminde anlatmak.

Kariyerim boyunca binden fazla reklam filminin yaratıcı süreçlerine liderlik ettim ve yüze yakın reklam filmini yönettim. Bu deneyim bana yalnızca görsel anlatım becerisi değil, duyguyu en ekonomik ve etkili biçimde aktarma disiplini de kazandırdı.

Sandviç’te reklamcılıktan gelen görsel anlatım deneyimimi sinemanın karakter derinliği ve duygusal gücüyle bir araya getirmeyi hedefliyorum. Oyunculuk performanslarını merkeze alan, güçlü görsel anlatımı olan, yerel detaylardan beslenen ancak dünyanın her yerindeki izleyicilere ulaşabilecek evrensel bir film yapmak istiyorum.

Çocuklarım büyüyor. Anne-babam yaşlanıyor. Ben ise ikisinin tam ortasında duruyorum. Sandviç, bu arada kalmışlığın hikayesi.

Hayatım boyunca birçok hikaye anlattım. İlk uzun metraj filmimi ise ancak beni bu kadar derinden ilgilendiren bir hikayeyle yapmak istedim. Çünkü Sandviç, hayal ettiğim bir dünyadan değil, tam içinde yaşadığım hayattan doğdu.